20. KAFLI 🔊

Loks bar svo við er litli prinsinn hafði gengið um eyðimerkur, klungur og fannir að hann fann veg. 🔊 Og vegir liggja allir til manna. 🔊

- Góðan daginn, sagði hann. 🔊

Þetta var garður með blómguðum rósum. 🔊

- Góðan daginn, sögðu rósirnar. 🔊

Litli prinsinn horfði á þær. 🔊 Þær líktust allar blóminu hans. 🔊

- Hverjar eruð þið? 🔊 spurði hann undrandi. 🔊

- Við erum rósir, sögðu rósirnar. 🔊

- Á! 🔊 sagði litli prinsinn. 🔊

Og honum fannst hann mjög ógæfusamur. 🔊 Blómið hans hafði sagt honum að það væri eitt sinnar tegundar í heiminum. 🔊 Og þarna voru fimm þúsund eins rósir, í einum einasta garði! 🔊 "Því mundi sárna mikið," sagði hann við sjálfan sig, "ef það sæi þetta … það mundi hósta óskaplega og látast vera að deyja til þess að verða ekki hlægilegt. 🔊 Og ég yrði neyddur til að láta hjúkra því, því að annars, til að auðmýkja mig líka, léti það sig alveg deyja …"

Síðan sagði hann enn: "Ég hélt ég væri svo ríkur að eiga blóm sem ætti engan sinn líka, en ég á aðeins venjulega rós. 🔊

Þetta og eldfjöllin mín þrjú sem ná mér í hné, og þar af eitt ef til vill kulnað að fullu, gera mig ekki að neinum stórprinsi …"

Og hann lagðist í grasið og grét. 🔊