11. KAFLI 🔊

Á næsta hnetti bjó maður sem hafði mikið sjálfsálit. 🔊

- A-ha! 🔊 Þarna kemur aðdáandi í heimsókn, hrópaði sá montni þegar hann kom auga á litli prinsinn. 🔊 Því að slíkir menn líta á alla aðra sem aðdáendur sína. 🔊

- Góðan daginn, sagði litli prinsinn. 🔊 Þér hafið skrítinn hatt. 🔊

- Það er til þess að geta heilsað, svaraði sá montni. 🔊 Það er til að geta heilsað þegar mér er fagnað. 🔊 Því miður fer aldrei neinn hér um. 🔊

- Ó-já? 🔊 sagði litli prinsinn, sem skildi þetta ekki. 🔊

- Klappaðu saman lófunum, ráðlagði sá montni honum. 🔊

Litli prinsinn klappaði saman lófunum. 🔊 Hinn heilsaði hæversklega med því að lyfta hattinum. 🔊

- Þetta er skemmtilegra en heimsóknin hjá konungi, sagði litli prinsinn með sjálfum sér. 🔊

Og hann tók aftur að klappa saman lófunum. 🔊 Sá montni tók aftur að lyfta hattinum til að heilsa. 🔊

Eftir fimm mínútna æfingu þreyttist litli prinsinn á fábreytilega leik. 🔊 Hann spurði:

- Hvað þarf ég gera svo að hatturinn detti? 🔊

En hinn heyrði ekki. 🔊 Montnir menn heyra aldrei nema hrós. 🔊

- Dáistu í alvöru mikið að mér? 🔊 spurði hann litla prinsinn. 🔊

- Hvað táknar að "dást að"? 🔊

- "Dást að" táknar að viðurkenna að ég sé fallegasti, best klæddi, ríkasti og gáfaðasti maður á hnettinum. 🔊

- En þú ert einu á hnettinum! 🔊

- Gerðu mér sant þá að dást að mér! 🔊

- Ég dáist að þér, sagði litli prinsinn og yppti ofurlítið öxlum, og hvaða áhuga getur þú haft á því? 🔊

Og litli prinsinn hvarf á braut. 🔊

Fullorðið fólk er áréiðanlega mjög skrítið, sagði hann með sjálfum sér á leiðinni. 🔊