19. KAFLI 🔊

Litli prinsinn klifraði upp á hátt fjall. 🔊 Einu fjöllin sem hann hafði kynnast voru eldfjöllin þrjú sem náðu honum í hné. 🔊 Og hann notaði kulnaða fjallið sem gullstól. 🔊 "Af svona háu fjalli, sagði hann við sjálfan sig, mun ég sjá í einu allan hnöttinn og alla mennina …" En hann sá ekkert nema oddhvassa fjallstinda. 🔊

- Góðan daginn, sagði hann út í bláinn. 🔊

- Góðan daginn … góðan daginn … góðan daginn … svaraði bergmálið. 🔊

- Hver eruð þið? 🔊 spurði litli prinsinn. 🔊

- Hver eruð þið … hver eruð þið … hver eruð þið … svaraði bergmálið. 🔊

- Verið vinir mínir, ég er einn, sagði hann. 🔊

- Ég er einn … ég er einn … ég er einn … svaraði bergmálið. 🔊

Skrítinn hnöttur, hugsaði hann. 🔊 Hann er allur þurr, hvössum tindum og óhreinn. 🔊 Og mennina vantar hugmyndaflug. 🔊 Þeir endurtaka það sem þeim er sagt … Heima hafði ég blóm. 🔊 Það talaði alltaf fyrst …

🔊