7. KAFLI 🔊
Það var á fimmta degi og enn að þakka kindinni að þetta leyndarmál í lífi litla prinsins lýstist fyrir mér. 🔊 Hann spurði mig hvatskeytlega og formálalaust, eins og það væri niðurstaða vandamáls sem hann hefði lengi hugleitt í kyrrþey:
- Kind sem bítur kvist, bítur hún líka blóm? 🔊
- Kindin bítur allt sem fyrir henni verður. 🔊
- En þyrnarnir, til hvers eru þeir þá? 🔊
Það vissi ég ekki. 🔊 Ég var önnum kafinn við að reyna að losa stóran nagla í hreyflinum. 🔊 Og ég var mjög áhyggjufullur því að vélarbilunin tók að sýnast alvarleg og það spáði ekki góðu að drykkjarvatnið gekk til þurrðar. 🔊
- Þyrnarnir, til hvers eru þeir? 🔊
Litlu prinsinn hætti aldrei við spurningar sem hann hafði einu sinni borið fram. 🔊 Ég var í örgu skapi út af naglanum og svaraði út í hött. 🔊
- Þyrnarnir, þeir eru ekki til neins. 🔊 Þetta er tóm vonska hjá blómunum. 🔊
- Á! 🔊
En eftir stundarkorn hreytti hann í mig með eins konar þykkju:
- Ég trúi þér ekki! 🔊 Blómin eru veikburða. 🔊 Þau eru barnaleg. 🔊 Þau telja í sig kjark
eftir mætti. 🔊 Þau halda að þau séu hræðileg með þyrnum …
Ég svaraði engu. 🔊 Ég sagði við sjálfan mig: "Ef þessi nagli lætur ekki undan brýt ég hann með hamri." 🔊 Litli prinsinn setti mig aftur út af laginu:
- Nei, nei! 🔊 Ég held ekki neitt. 🔊 Ég svaraði bara einhverju. 🔊 Ég er að fást við alvarlega hluti! 🔊
Hann horfði á mig með hamarinn í hendinni og fingurna svarta af smurningu og bograndi yfir hlut sem honum þótti ljótur:
- Þú talar eins og fullorðna fólkið. 🔊
Ég varð ofurlítið sneyptur. 🔊 En hann hélt áfram, miskunnarlaust:
- Þú ruglar öllu … hrærir öllu saman …
Hann var raunverulega mjög gramur. 🔊 Hann hristi glóbjarta lokkana upp í goluna:
- Ég veit um stjörnu. 🔊 Þar býr herramaður, dökkrauður á hörund. 🔊
Hann hefir aldrei fundið ilm af blómi. 🔊 Hann hefir aldrei horft á stjörnu. 🔊 Hann hefir aldrei elskað neinn. 🔊 Hann hefir aldrei gert neitt annað en leggja saman. 🔊 Og allan daginn stagast hann á þessu sama og þú: "Ég er alvörumaður! 🔊 Ég er alvörumaður!" 🔊 svo að hann tútnar af monti. 🔊 En þetta er ekki maður, heldur gorkúla! 🔊
- Gorkúla! 🔊
Litli prinsinn var orðinn föður af reiði:
- Í milljónir ára hafa blómin búið til þyrna. 🔊 Í milljónir ára hafa kindurnar eftir sem áður bitið blómin. 🔊 Og það er auðvitað ekkert vit í að leitast við að skilja hvers vegna þau leggja svo mikið á sig til að búa til þyrna sem aldrei koma að neinu gagni? 🔊 Það er auðvitað ómerkilegt, stríðið milli kindanna og blómanna? 🔊 Það er auðvitað ekki eins mikilvægt og merkilegt og reikningslist þessa rauða herramanns? 🔊 Og ef ég þekki blóm sem er einstakt í heiminum, sem hvergi er til nema á stjörnunni minni, og lítil kind getur eytt í einu svipan eins og ekkert sé einhvern morguninn, án þess að vita hvað hún gerir, þá er slíkt auðvitað ómerkilegt! 🔊
- Ef einhverjum þykir vænt um blóm sem aðeins er eitt til á milljónum og aftur milljónum stjarna, þá er það nóg til þess að hann sé hamingjusamur þegar horfir á þær. 🔊 Hann segir við sjálfan sig: "Blómið mitt er þarna einhvers staðar …" En ef kindin bitur blómið þá líður honum eins og allar stjörnurnar hefðu skyndilega slokknað! 🔊 Og það er auðvitað ómerkilegt, eða hvað? 🔊
Hann gat ekki sagt meira. 🔊 Hann fór skyndilega að hágráta. 🔊 Myrkrið var dottið á. Ég hafði sleppt verkfærunum. 🔊 Ég kærði mig kollóttan um hamarinn og naglann, um þorsta og dauða. 🔊 Á einni stjörnunni, hnettinum mínum, jörðinni, var lítill prins sem þurfti að hugga. 🔊 Ég tók hann í fangið. 🔊 Ég reyndi að sefa hann. 🔊 Ég sagði við hann: "Blómið sem þér þykir vænt um er ekki í neinni hættu. 🔊 Ég skal setja snoppuband á kindina. 🔊 Ég skal búa til hlífar fyrir blómið. 🔊 Ég skal …" Ég vissi varla hvað ég átti að segja. 🔊 Mér fannst ég klaufalegur. 🔊 Ég vissi ekki hvernig ég átti að ná til hans, að komast til hans … Hann er svo dularfullur, heimur táranna. 🔊
