Þetta var á áttunda degi eftir flugvélaróhappið í eyðimörkinni og ég hafði hlustað á meðan ég drakk síðasta dropann af vatnsforðanum. 🔊
- Á! 🔊 sagði ég við litla prinsinn, þær eru fjarska fallegar, minningarnar þínar, en ég hefi enn ekki gert við flugvélina mína, ég hefi ekki lengur að drekka, og ég þættist ekki en þú, ef ég gæti fundið mér lind! 🔊
- Vinur minn refurinn, sagði hann við mig …
- Góði minn, refurinn kemur þessu ekkert við! 🔊
- Af því að ég er að deyja úr þorsta …
Hann skildi ekki röksæmdafærsluna og svaraði:
- Það er gott að hafa átt vin, jafnvel þó að maður ætli að fara að deyja. 🔊 Mér þykir mjög vænt um að hafa átt ref fyrir vin. 🔊
"Hann kann ekki að meta hættuna, hugsaði ég, Hann er aldrei svangur né þyrstur. 🔊 Honum
En hann horfði á mig og svaraði hugsunum mínum:
- Ég er líka þyrstur … við skulum leita okkur að brunni …
Ég bandaði frá mér þreytulega. 🔊 Það er fásinna að leita að brunni eftir hendingu í óravíddum eyðimerkurinnar. 🔊 Samt gengum við af stað. 🔊
Þegar við höfðum gengið þegjandi stundum saman dátt myrkrið á og stjörnurnar tóku að lýsa. 🔊 Ég sá þær eins og í draumi því ég var með ofurlítinn sótthita vegna þorstans. 🔊 Orð litla prinsins dönsuðu í höfði mér:
- Þú ert líka þyrstur? 🔊 spurði ég hann. 🔊
En hann svaraði ekki spurningunni. 🔊 Hann sagði aðeins:
- Vatnið getur líka verið gott fyrir hjartað …
Ég skildi ekki svar hans, en ég þagði … Ég vissi vel að það átti ekki að spyrja hann. 🔊
Hann var þreyttur. 🔊 Hann settist. 🔊 Ég settist hjá honum. 🔊 Og eftir stundarþögn sagði hann enn:
- Stjörnurnar eru fallegar, þær eru fallegar vegna blóms sem maður sér ekki …
Ég svaraði "vissulega", og ég horfði, án þess að segja orð, á bylgjóttan sandinn í tunglsljósinu. 🔊
- Eyðimörkin er falleg, bætti hann við …
Og það var satt. 🔊 Mér hefir alltaf þótt vænt um eyðimörkina. 🔊 Maður sest á sandöldu. 🔊 Maður sér ekkert, heyrir ekkert. 🔊 Og þó er eins og eitthvað geisli í þögninni. 🔊
- Það sem gerir eyðimörkina fallega, sagði litli prinsinn, það er að hún geymir einhvers staðar brunn …
Ég undraðist að ég skildi skyndilega hina dularfullu geislastafi sandsins. 🔊 Þegar ég var lítill drengur bjó ég í gömlu húsi og þjóðsagan sagði að þar væri grafinn fjársjóður. 🔊
Auðvitað hefir engum takist að uppgötva hann, né heldur hefir nokkur leitað hans. 🔊 En hann brá töfradult yfir húsið allt. 🔊 Húsið mitt föl leyndardóm í barmi sínum …
- Já, sagði ég við litla prinsinn, hvort heldur er hús, stjörnur eða eyðimörk, það sem skapar þeim fegurð er ósýnilegt. 🔊
- Mér þykir vænt um, sagði hann, að þú ert á sama máli og refurinn minn.
Þar sem litli prinsinn var að sofna, tók ég hann í fangið og lagði af stað. 🔊 Ég var í geðshræringu. 🔊 Mér fannst ég halda á brothættum dýrgrip. 🔊 Mér fannst jafnvel að ekkert væri til brothættara á jörðinni. 🔊 Í tunglsljósinu virti ég fyrir mér þetta föla enni lokuð augun og hárlokkana sem blöktu í golunni, og ég sagði við sjálfan mig: "Þetta sem þú sérð er aðeins skurn. 🔊 Það mikilvægasta er ósýnilegt …"
Og þegar óljóst bros færðist yfir hálfopnar varir hans, sagði ég enn: "Það sem fær mest á mig hjá þessum litla sofandi prinsi, það er þessi tryggð hans við blóm, þessi rósarmynd sem geislar í sálu hans eins og lampaljós, jafnvel þegar hann sefur …"
Og mér fannst hann enn brothættari. 🔊 Það þarf að skýla lömpum. 🔊 Vindgustur getur slökkt á þeim …