niður - adverb preposition
← Hann laut niður að myndinni: - Ekki svo litla … Sko! 🔊
← - Niður á hvaða hnött hefi ég fallið, spurði litli prinsinn. 🔊
← - Niður á jörðina, í Afríku, svaraði höggormurinn. 🔊
← Hann sagði með mig: - Þú veist … fall mitt til jarðarinnar … á morgun er liðið ár síðan … Og eftir nokkra þögn, sagði hann enn: - Ég kom niður rétt hérna hjá … Og hann roðnaði. 🔊
← Þú varst að fara aftur á staðinn þar sem þú komst niður? 🔊
← Þá varð mér litið niður eftir múrnum og ég tók viðbragð! 🔊
← Um leið og ég þreifaði í vasa minn eftir skammbyssu tók ég til fótanna, en við hávaðann lét höggormurinn sig hniga hægt niður í sandinn, líkt og vatnsstrókur sem hjaðnar, og án þess að hraða sér um of smokraði hann sér á milli steinanna svo að heyrðist líkt og dauft málmhljóð. 🔊
← Ég þrýsti honum í örmum mér eins og litlu barni og þó virtist mér eins og hann væri að renna beint niður í hyldýpi án þess að ég gæti nokkuð að gert … Augnaráð hans var alvarlegt og fjarrænt: - Hér er ég með kindina þína, og kassann handa kindinni. 🔊
← Stjarnan mín verður rétt yfir staðnum þar sem ég kom niður í fyrra … - Litli anginn, er þetta ekki allt vondur draumur, öll þessi saga um höggorm, stefnumót og stjörnu … ? 🔊