25. KAFLI 🔊
- Mennirnir, sagði litli prinsinn, troðast í hraðlestir, en þeir vita ekki lengur að hverju þeir eru að leita. 🔊 Þá hamast þeir og hringsnúast …
Brunnurinn sem við höfðum komið að líktist ekki brunnum í Sahara. 🔊 Brunnarnir í Sahara eru einfaldar holur, grafnar í sandinn. 🔊 Þessi líktist brunni í þorpi. 🔊 En þarna var ekkert þorp og ég hélt mig væri að dreyma. 🔊
- Þetta er einkennilegt, sagði ég við litla prinsinn, allt er til taks: vindan, skjólan, bandið …
Hann hló við, tók í bandið og snerti vindunni. 🔊 Og það ískraði í vindunni eins og í gömlum veðurvita eftir langvarandi logn. 🔊
- Þú heyrir, sagði litli prinsinn, við erum að vekja brunninn og hann fer að syngja …
Ég vildi ekki að hann reyndi á sig. 🔊
- Leyfðu mér, þetta er of þungt fyrir þig. 🔊
Hægt dró ég skjóluna alla leið upp í brunnskálina. 🔊 Þar lét ég hana standa. 🔊 Söngur vindunnar ómaði í eyrum mér, og í gárum vatnsins sá ég sólarljósið titra. 🔊
- Mig þyrstir í þetta vatn, sagði litli prinsinn, gefðu mér að drekka …
Og ég skildi að hverju hann hafði leitað! 🔊
Ég lyfti skjólunni upp að vörum hans. 🔊 Hann drakk með lokuð augun. 🔊 Þetta var ljúft eins og hátíð. 🔊 Þetta vatn var annað og meira en venjulegt drykkjarvatn. 🔊 Það var til orðið við gönguna undir skini stjarnanna, við söng vindunnar, við áreynslu handleggjanna. 🔊
Það var gott fyrir hjartað, eins og gjöf. 🔊 Þegar ég var lítill drengur var það birtan frá jólatrénu, söngurinn við miðnætumessuna og mild brosin sem sköpuðu þannig geisladýrð um jólagjöfina sem ég tók á móti. 🔊
- Mennirnir hér hjá þér, sagði litli prinsinn, rækta fimm þúsund rósir í sama garðinum … og þeir finna ekki það sem þeir eru að leita að …
- Þeir finna það ekki, svaraði ég …
- Og þó væri hægt að finna það sem þeir leita í einni rós eða ofurlitlu af vatni …
- En augun eru blind, Það verður að leita með hjartanu. 🔊
Ég var búinn að drekka. 🔊 Ég andaði létt. 🔊 Við sólarupprás er sandurinn á litinn eins og hunang. 🔊 Meira leið einnig vel af þessum lit. 🔊 Hvers vegna þurfti ég að vera sorgbitinn … ? 🔊
- Þú verður að efna loforð þitt, sagði litli prinsinn rólega, er hann hafði aftur sest hjá mér. 🔊
- Þú manst … snoppubandið fyrir kindina … ég ber ábyrgð á blóminu! 🔊
Ég dró upp úr vasa mínum frumdrættina að teikningum mínum. 🔊 Litli prinsinn sá þá og sagði hlæjandi:
- Baóbabbarnir þínir, þeir minna dálítið á kálhöfuð …
- Á! 🔊
Ég sem var svo upp með mér af baóböbbunum! 🔊
- Refurinn þinn … eyrun á honum … þau eru einna líkust hornum … og þau eru of löng! 🔊
- Þú er ósanngjarn, góði minn, ég sem kunni ekkert að teikna nema slöngur utan og innan. 🔊
- Ó! 🔊 það dugir, sagði hann, börn vita sínu viti. 🔊
Ég rissaði því snoppuband. 🔊 Og mér var þungt er ég fékk honum það. 🔊
- Þú ert með fyrirætlanir sem mér er ókunnugt um …
En hann svaraði ekki. 🔊 Hann sagði með mig:
- Þú veist … fall mitt til jarðarinnar … á morgun er liðið ár síðan …
Og eftir nokkra þögn, sagði hann enn:
- Ég kom niður rétt hérna hjá …
Og enn, án þess að vita af hverju, verð ég undarlega sorgbitinn. 🔊 Samt braust fram spurning:
- Það var þá ekki af hendingu, morguninn sem ég hitti þig fyrir viku, að þú varst svona aleinn á gangi órafjarri öllum byggðum slóðum! 🔊 Þú varst að fara aftur á staðinn þar sem þú komst niður? 🔊
- Ef til vil vegna þess að ár var liðið síðan þú komst …
Litli prinsinn roðnaði að nýju. 🔊 Hann svaraðu aldrei spurningum, en þegar menn roðna táknar það "já", er ekki svo? 🔊
Nú er þú að vinna. 🔊 Þú er að fara aftur að vélinni þinni. 🔊 Ég bið þín hér. 🔊 Komdu aftur annað kvöld …
En ég var ekki öruggur. 🔊 Ég minntist refsins. 🔊 Við eigum á hættu að gráta ef við höfum látið bindast …
🔊