26. KAFLI 🔊
Við hliðina á brunninum var gamalt múrbrot. 🔊 Þegar ég kom aftur frá vinnunni næsta kvöld sá ég litla prinsinn langt sitjandi uppi á veggnum með lafandi fætur. 🔊 Og ég heyrði hann vera að tala:
- Þú manst þá ekki eftir því? 🔊 sagði hann. 🔊 Það var ekki alveg hérna! 🔊
Önnur rödd svaraði honum eflaust, því að hann ansaði:
- Jú, jú, það er réttur dagur, en þetta er ekki staðurinn …
Ég stefndi í áttina að múrnum. 🔊 Ég hvorki sá nokkurn né heyrði. 🔊 Samt svaraði litli prinsinn aftur:
- … vissulega. 🔊 Þú munt sjá hvar slóðin eftir mig byrjar í sandinum. 🔊 Þú þarft ekki annað en að bíða mín þar. 🔊 Ég mun verða þar í kvöld. 🔊
Ég var tuttugu metra frá múrnum og ég sá enn ekkert. 🔊
Litli prinsinn mælti enn eftir nokkra þögn:
- Eitur þitt er sterkt? 🔊 Þú ert viss um að ég kveljist ekki lengi? 🔊
Ég nam staðar og mér var þungt að ég skildi enn þá ekkert. 🔊
- Komdu þér nú í burtu, sagði hann. 🔊 Ég vil komast niður. 🔊
Þá varð mér litið niður eftir múrnum og ég tók viðbragð! 🔊 Þarna var hann og reisti sig í áttina til litla prinsins, einn af þessa gulu höggormum sem tekur menn af lífi á hálfri mínútu. 🔊
Um leið og ég þreifaði í vasa minn eftir skammbyssu tók ég til fótanna, en við hávaðann lét höggormurinn sig hniga hægt niður í sandinn, líkt og vatnsstrókur sem hjaðnar, og án þess að hraða sér um of smokraði hann sér á milli steinanna svo að heyrðist líkt og dauft málmhljóð. 🔊
Ég kom að múrnum rétt í tæka tíð til þess að grípa snáðann í fangið, litla prinsinn minn, sem var náfölður. 🔊
- Hvað er ná á seyði? 🔊 Ertu farinn að tala við höggorma! 🔊
Ég fletti frá honum heiðgula treflinum sem hann skildi aldrei við sig. 🔊 Ég mætti á honum gagnaugun og lét hann drekka. 🔊 Og nú þorði ég ekki lengur að spyrja hann neins. 🔊 Hann horfði alvarlega á mig og vafði handleggjunum um háls mér. 🔊 Ég fann að hjarta hans barðist eins og í fugli sem er að deyja eftir byssuskot. 🔊 Hann
- Mér þykir vænt um að þú hefir fundið hvað er að vélinni þinni. 🔊 Nú geturðu komist heim til þín …
Ég hafði einmitt komið til þess að tilkynna honum að þrátt fyrir allt hefði mér heppnast viðgerðin. 🔊
Hann svaraði spurningu minni engu, en sagði:
- Það er mun lengra … mun erfiðara …
Ég fann glöggt að það var að gerast eitthvað óvenjulegt. 🔊 Ég þrýsti honum í örmum mér eins og litlu barni og þó virtist mér eins og hann væri að renna beint niður í hyldýpi án þess að ég gæti nokkuð að gert …
Augnaráð hans var alvarlegt og fjarrænt:
- Hér er ég með kindina þína, og kassann handa kindinni. 🔊 Og snoppubandið …
Og hann brosti þunglyndisbrosi. 🔊
Ég beið lengi. 🔊 Ég fann að honum hitnaði smám saman. 🔊
- Þú hefir verið hræddur, litli anginn …
Auðvitað hafði hann verið hræddur! 🔊 En hann hló góðlátlega:
- Í kvöld verð ég enn hræddari …
Aftur nísti mig tilfinningin um það sem ekki yrði umflúið. 🔊 Og ég skildi að ég þoldi ekki þá tilhugsun að ég ekki heyrði þennan hlátur aldrei framar. 🔊 Þetta var mér eins og uppspretta í eyðimörkinni. 🔊
- Ég vil heyra þig hlæja aftur, litli anginn …
- Í kvöld verður það ár. 🔊 Stjarnan mín verður rétt yfir staðnum þar sem ég kom niður í fyrra …
- Litli anginn, er þetta ekki allt vondur draumur, öll þessi saga um höggorm, stefnumót og stjörnu … ? 🔊
En hann svaraði ekki spurningum minni. 🔊 Hann sagði:
- Það sem máli skipti sést ekki …
- Vissulega …
- Það er eins og með blómið. 🔊 Ef þú elskar blóm sem er á stjörnu þá er ljúft að horfa á himininn á nóttunni. 🔊 Alla stjörnurnar eru blómskrýddar. 🔊
- Vissulega …
- Það er eins og með vatnið. 🔊 Vatnið sem þú gafst mig að drekka var eins og tónaflóð vegna vindunnar og bandsins … þú manst … það var gott …
- Vissulega …
- Þú munt horfa á stjörnurnar á kvöldin. 🔊 Mín er of lítil til þess að ég geti sýnt þér hvar hún er. 🔊 Það er betra þannig. 🔊 Stjarnan mín, hún verður fyrir þig ein af stjörnunum. 🔊 Og þá hefirðu gaman af að horfa á þær allar, stjörnurnar … Þær verða allar vinir þínir. 🔊 Og svo ætla ég að færa þér gjöf …
- Ó, litli vinur, litli vinur, mér þykir svo vænt um að heyra þennan hlátur! 🔊
- Það verður einmitt gjöfin … það verður eins og með vatnið …
- Stjörnurnar eru ekki eins fyrir alla. 🔊 Fyrir suma sem ferðast eru stjörnurnar leiðarljós. 🔊 Fyrir aðra eru þær ekkert nema smáljós. 🔊 Fyrir aðra sem eru lærðir eru þær viðfangsefni. 🔊 Fyrir kaupsýslumanninn minn voru þær gull. 🔊 En allar þessar stjörnur eru þöglar. 🔊 Fyrir þig verða stjörnurnar öðruvísi en fyrir alla aðra …
- Úr því að ég á heima á einni þeirra, og úr því að ég hlæ á eina þeirra, þá verður það fyrir þig eins og alla stjörnurnar hlæi þegar þú horfir á himininn á kvöldin. 🔊 Þú átt þér stjörnur sem kunna að hlæja! 🔊
- Og þegar þú lætur huggast (maður lætur alltaf huggast) þykir þér vænt um að hafa kynnst mér. 🔊 Þú verður alltaf vinur minn. Þig mun langa til að hlæja með mér. 🔊 Og stundum opnarðu gluggann, svona til gamans … Og vinir þínir undrast að sjá þig hlæja er þú horfir á himininn. 🔊 Þá segirðu við þá: "Já, stjörnurnar þær koma mér alltaf til að hlæja!" 🔊
Og þeir halda að þú sért ruglaður. 🔊 Ég hef svo sannarlega gert þér óleik …
- Það verður eins og ég hefði, í staðinn fyrir stjörnur, gefið þér aragrúa af smábjöllum sem gætu hlegið …
Og hann hló enn. 🔊 Síðan varð hann aftur alvarlegur:
- Í nótt … þú veist … þá komdu ekki …
- Ég mun ekki skilja við þig. 🔊
- Þér mun sýnast að ég liði illa … ekki ósvipað því að ég sé að deyja. 🔊 Þannig er það. 🔊
Þú skalt ekki koma að sé það. 🔊 Það er ekki til þess …
- Ég mun ekki skilja við þig. 🔊
En hann var áhyggjufullur. 🔊
- Ég læt þig vita þetta … það er vegna höggormsins. 🔊 Hann má ekki bíta þig …
Höggormar, þeir eru vondir í sér. 🔊 Þeir geta bitið að gamni sínu …
- Ég mun ekki skilja við þig. 🔊
- Það er satt, þeir hafa ekki eitur nema í eitt bit …
Ég sá hann ekki fara af stað um nóttina. 🔊 Hann hafði forðað sér hljóðlaust. 🔊 Þegar mér tókst að ná honum gekk hann hröðum skrefum, einbeittur. 🔊 Hann sagði einungis:
Og hann tók mig við hönd sér. 🔊 En hann var enn áhyggjufullur:
- Þetta var rangt af þér. 🔊 Þú munt þjást. 🔊 Ég mun sýnast dáinn, en það er ekki rétt …
- Þú skilur. 🔊 Þetta er of langt. 🔊 Ég get ekki tekið þennan líkama með. 🔊 Hann er og þungur. 🔊
- Líkaminn er eins og gamalt yfirgefið hýði. 🔊 Það er ekkert ömurlegt með gamalt yfirgefið hýði. 🔊
Það dró úr honum kjark sem snöggvast, en síðan herti hann upp hugann:
- Það verður yndislegt, þú veist. 🔊 Ég - ég mun líka horfa á stjörnurnar. 🔊
Allar stjörnurnar verða að brunnum með ryðgaðri vinda … Alla stjörnurnar gefa mér vatn að drekka …
- Þetta verður svo skemmtilegt! 🔊 Þú eignast bjöllur, fimm hundruð milljónir, og ég lindir, fimm hundruð milljónir …
Og hann þagnaði einnig því að hann grét …
- Þarna er það. 🔊 Leyfðu mér að stíga eitt skref einum. 🔊
Og hann settist því að hann grét …
- Þú veist … blómið mitt … ég ber ábyrgð á því! 🔊 Og það er svo vanmáttugt! 🔊
Og það er svo ungt! 🔊 Það hefir fjóra örsmáa þyrna til þess að vernda sig gegn heiminum …
Ég settist af því að ég gat ekki lengur staðið á fótunum. 🔊 Hann sagði:
- Jæja … þetta er allt og sumt …
Hann hikaði enn ofurlítið, síðan reis hann upp. 🔊 Hann steig eitt skref. 🔊 Ég gat ekki hreyft mig. 🔊
Það brá aðeins fyrir gulleitu leiftri við ökkla hans. 🔊 Hann var andartak hreyfingarlaus. 🔊
Hann gaf ekki frá sér hljóð. 🔊 Hann féll hægt, eins og tré. 🔊 Algerlega hljóðlaust vegna sandsins. 🔊
