10. KAFLI 🔊
Hann var á slóðum smástirnanna 325, 326, 327, 328, 329 og 330. 🔊 Hann byrjaði á því að heimsækja þau til þess að leita sér að starfi og til þess að fræðast. 🔊
Á fyrstu stjörnunni bjó konungur. 🔊 Klæddur pelli og purpura sat konungurinn í hásæti, mjög einföldu og þó hátignarlegu. 🔊
- Nei, þarna er þegn, hrópaði konungur þegar hann sá litla prinsinn. 🔊
Og litli prinsinn spurði sjálfan sig:
- Hvernig getur hann þekkt mig úr því að hann hefir aldrei séð mig áður? 🔊
Hann vissi ekki að í augum konunga er heimurinn mjög einfaldur. 🔊 Allir menn eru þegnar. 🔊
- Komdu nær svo að ég sjái þig betur, sagði konungur við hann og var mjög hreykinn af því að vera orðinn konungur einhvers. 🔊
Litli prinsinn svipaðist um eftir stað til að setjast, en hin stórfenglega konungsskikkja tók allt rúm á stjörnunni. 🔊 Hann stóð því áfram og þar sem hann var þreyttur geispaði hann. 🔊
- Það er gagnstætt hirðsiðum að geispa í návist konungs, sagði einvaldinn. 🔊 Ég banna þér það. 🔊
- Ég get ekki að því gert, svaraði litli prinsinn og fór hjá sér. 🔊 Ég kem úr löngu ferðalagi og hefi ekki sofið …
- Þá skipa ég þér að geispa, sagði konungur. 🔊 Ég hefi ekki séð nokkurn mann geispa árum saman. 🔊 Geispur eru mér nýnæmi. 🔊 Geispaðu aftur! 🔊 Þetta er skipun. 🔊
- Ég verð feiminn … ég get það ekki lengur, sagði litli prinsinn og roðnaði. 🔊
- Hm, hm! 🔊 sagði konungur. 🔊 Þá … skipa ég þér ýmist að geispa eða …
Hann var óðamála og vistist sár. 🔊
Því að konungnum var það meginatriði að vald hans væri virt. 🔊
Hann þoldi ekki óhlýðni. 🔊 Hann var alger einvaldur. 🔊 En þar sem hann var mjög góður var skipanir hans sanngjarnar. 🔊
- Hugsið ykkur, var hann vanur að segja, ef ég skipaði hershöfðingja að breyta sér í sjófugl og hershöfðinginn hlýddi ekki. 🔊 Þá væri sökin ekki hjá honum. 🔊 Sökin væri hjá mér. 🔊
- Má ég setjast? 🔊 spurði litli prinsinn feimnislega. 🔊
- Ég skipa þér að setjast, svaraði konungur og dró hátíðlega að sér annað skikkjulafið. 🔊
En litli prinsinn varð undrandi. 🔊 Stjarnan var örsmá. 🔊 Yfir hverju gat konungur ríkt hér? 🔊
- Yðar hátign, sagði hann, ég bið yður fyrirgefningar að ég spyr yður …
- Ég skipa þér að spyrja mig, flýtti konungur sér að segja. 🔊
- Yðar hátign … yfir hverju ríkið þér? 🔊
- Yfir öllu, svaraði konungur, eins og það var sjálfsagt mál. 🔊
Konungur benti með hæversklegri bendingu á hnöttinn sinn og á aðra hnetti og stjörnur. 🔊
- Yfir öllu þessu? 🔊 sagði litli prinsinn. 🔊
- Yfir öllu þessu … svaraði konungur. 🔊
Því að hann var ekki aðeins alger einvaldur, heldur og alheimseinvaldur. 🔊
- Og stjörnurnar hlýða yður? 🔊
- Vissulega, sagði konungur. 🔊 Þær hlýða undir eins. 🔊 Ég þoli ekki agaleysi. 🔊
Litli prinsinn undraðist slíkt vald. 🔊 Ef hann hefði haft það sjálfur hefði hann getað horft, ekki fjörutíu og fjórum sinnum, heldur sjötíu og tvisvar eða jafnvel hundrað eða tvö hundruð sinnum á sólestrið sama daginn, án þess að þurfa nokkurn tíma að draga til stólinn sinn! 🔊
Og þar sem hann var dálítið hnugginn við minninguna um litla hnöttinn sem hann hafði skilið við herti hann upp að biðja konung bónar:
- Mig langaði til að sjá sólsetur … Gerið mér þá ánægju … skipið sólinni að setjast …
- Ef ég skipaði hershöfðingja að flögra blóm af blóm líkt og fiðrildi, eða semja harmleik eða breyta sér í sjófugl, og ef hershöfðinginn framkvæmdi ekki skipunina, hvers væri sökin, hans eða mín? 🔊
- Hún væri yðar, sagði prinsinn ákveðinn. 🔊
- Rétt. 🔊 Það verður að krefjast þess af hverjum einum sem hver og einn er fær um, sagði konungur. 🔊 Valdið hvílir fyrst og fremst á skynsemi. 🔊 Ef þú skipar þjód þinni að fleygja sér í sjóinn, gerir hún byltingu. 🔊 Ég hefi rétt til að krefjast hlýðni af því að skipanir mínar eru skynsamlegar. 🔊
- Og sólestrið mitt? 🔊 sagði litli prinsinn sem aldrei gleymdi spurningu sem eitt sinn hafði borið fram. 🔊
- Sólestrið þitt, það skaltu fá. 🔊 Ég skal sjá til þess. 🔊 En ég ætla að bíða þess af stjórnvísi minni að skilyrði séu hentug. 🔊
- Hvenær verður það? 🔊 spurði litli prinsinn. 🔊
- Sjáum til, svaraði konungur og leit fyrst í stórt almanak, sjáum til, það verður um … um … það verður klukkan sjö fjörutíu í kvöld. 🔊 Og þá sérðu hvað mér er vel hlýtt. 🔊
Litli prinsinn geispaði. 🔊 Hann tregaði sólestrið sem hann fékk aldrei að sjá. 🔊 Og svo var honum farið að leiðast dálítið. 🔊
- Ég hefi ekkert lengur hér að gera, sagði hann við konung. 🔊 Ég fer að fara. 🔊
- Farðu ekki, svaraði konungur sem var með sér af því að hafa þegn. 🔊 Farðu ekki, ég geri þig til ráðherra! 🔊
- Ja … dómsmálaráðherra! 🔊
- En það er engin til að dæma! 🔊
- Það veit maður ekki, sagði konungur. 🔊 Ég hefi enn ekki farið um allt konungsríkið. 🔊 Ég er orðinn mjög gamall, ég hefi ekkert rúm fyrir vagn og ég þreyti mig að ganga. 🔊
- Ó, ég hefi þegar séð það, sagði prinsinn, sem hallaði sér til þess að renna augunum yfir hina hlið hnattarins. 🔊 Það er enginn þar heldur …
- Þú dæmir þá sjálfan þig svaraði konungur honum. 🔊 Það er það erfiðasta. 🔊 Það er miklu erfiðara að dæma sjálfan en dæma aðra. 🔊 Ef þér tekst að dæma sjálfan þig, þá ertu sannur dómari. 🔊
- Ég get dæmt sjálfan mig hvar sem er, sagði litli prinsinn. 🔊 Ég þarf ekki að búa hér til þess. 🔊
- Sjáum til, sagði konungur, ég held að á hnettinum mínum sé einhvers staðar gömul rotta. 🔊 Ég heyri til hennar á nóttunni. 🔊 Þú getur dæmt þessa gömlu rottu. 🔊 Þú dæmir hana til dauða annað slagið. 🔊 Þannig á hun sitt undir réttvísi þinni. 🔊 En þú náðar hana í hvert sinn til þess að spara hana. 🔊 Það er aðeins ein til. 🔊
- Ég vil ekki dæma til dauða, svaraði litli prinsinn, ég held ég fari. 🔊
En litli prinsinn, sem hafði lokið undirbúningi sinum, vildi ekki hryggja gamla einvaldann:
- Ef yðar hátign óskaði yrði hlýtt nákvæmlega gæti hún gefið skynsamlega fyrirskipun. 🔊 Hún gæti til dæmis skipað mér að fara eftir mínútu. 🔊 Mér virðast skilyrðin hentug … Þegar konungurinn svaraði engu hikaði litli prinsinn fyrst við en fór síðan af stað
og andvarpaði um leið. 🔊
- Ég geri þig til sendiherra, flýtti konungur sér að kalla á eftir honum. 🔊
Hann var með miklum valdmannsbrag. 🔊
Fullorðið fólk er mjög einkennilegt, hugsaði litli prinsinn með sjálfum sér á leiðinni. 🔊