er

er - conjunction

Lexicon poeticum entry

← Skírnir kvað: Mar gefðu mér þá, þann er mik um myrkvan beri vísan vafrloga, ok það sverð er sjálft vegiz við jötna ætt. ✎

← Freyr kvað: Mar ek þér þann gef er þik um myrkvan berr vísan vafrloga ok það sverð er sjálft mun vegaz ef sá er horskr er hefir. ✎

← Segðu það, hirðir, er þú á haugi sitr ok varðar alla vega, hvé ek að andspilli komumk ins unga mans fyr greyjum Gymis. ✎

← Skírnir kvað: Kostir ru betri heldr en að klökkva sé hveim er fúss er fara, einu dægri mér var aldr um skapaðr ok allt líf um lagið. ✎

← Gerðr kvað: Hvað er það hlym hlymja er ek hlymja heyri nú til ossum rönnum í? Jörð bifaz en allir fyr skjálfa garðar Gymis. ✎

← Skírnir kvað: Baug ek þér þá gef þann er brenndr var með ungum Óðins syni; átta eru jafnhöfgir er af drjúpa ina níundu hverja nótt. ✎

← Skírnir kvað: Sér þú þenna mæki, mær, mjóvan, málfán, er ek hefi í hendi hér? Höfuð höggva ek mun þér hálsi af nema þú mér sætt segir. ✎

← Sér þú þenna mæki, mær, mjóvan, málfán er ek hefi í hendi hér? Fyr þessum eggjum hnígr sá inn aldni jötunn; verðr þinn feigr faðir. ✎

← Tamsvendi ek þik drep en ek þik temja mun, mær, að mínum munum; þar skaltu ganga er þik gumna synir síðan æva sé. ✎

← Að undrsjónum þú verðir er þú út kjömr; á þik Hrímnir hari, á þik hotvetna stari; víðkunnari þú verðir en vörðr með goðum, gapi þú grindum frá. ✎

Frequency index

Alphabetical index