um - adverb preposition conjunction
← Freyr, sonr Njarðar, hafði setzk í Hliðskjálf ok sá um heima alla. Hann sá í jötunheima ok sá þar mey fagra þá er hon gekk frá skála föður síns til skemmu. Þar af fekk hann hugsóttir miklar. Skírnir hét skósveinn Freys. Njörðr bað hann kveðja Frey máls. Þá mælti Skaði: ✎
← Skírnir kvað: Segðu það, Freyr, fólkvaldi goða, ok ek vilja vita, hví þú einn sitr ennlanga sali, minn dróttinn, um daga. ✎
← Freyr kvað: Hví um segjak þér, seggr inn ungi, mikinn móðtrega? Því að álfröðull lýsir um alla daga ok þeygi að mínum munum. ✎
← Skírnir kvað: Mar gefðu mér þá, þann er mik um myrkvan beri vísan vafrloga, ok það sverð
← Freyr kvað: Mar ek þér þann gef er þik um myrkvan berr vísan vafrloga ok það sverð
← Skírnir reið í jötunheima til Gymis garða. Þar vóru hundar ólmir ok bundnir fyr skíðgarðs hliði, þess er um sal Gerðar var. Hann reið að þar er féhirðir sat á haugi ok kvaddi hann: ✎
← Hvað er það álfa né ása sona né víssa vana? Hví þú einn um komt eikinn fúr yfir
← Skírnir kvað: Emkat ek álfa né ása sona né víssa vana; þó ek einn um komk eikinn fúr yfir
← Löng er nótt, langar ru tvær, hvé um þreyjak þrjár? Oft mér mánaðr minni þótti en sjá hálf hýnótt. ✎