um

um - adverb preposition conjunction

Lexicon poeticum entry

Freyr, sonr Njarðar, hafði setzk í Hliðskjálf ok um heima alla. Hann í jötunheima ok þar mey fagra þá er hon gekk frá skála föður síns til skemmu. Þar af fekk hann hugsóttir miklar. Skírnir hét skósveinn Freys. Njörðr bað hann kveðja Frey máls. Þá mælti Skaði:

Skírnir kvað: Segðu það, Freyr, fólkvaldi goða, ok ek vilja vita, hví þú einn sitr ennlanga sali, minn dróttinn, um daga.

Freyr kvað: Hví um segjak þér, seggr inn ungi, mikinn móðtrega? Því álfröðull lýsir um alla daga ok þeygi mínum munum.

Skírnir kvað: Mar gefðu mér þá, þann er mik um myrkvan beri vísan vafrloga, ok það sverð er sjálft vegiz við jötna ætt.

Freyr kvað: Mar ek þér þann gef er þik um myrkvan berr vísan vafrloga ok það sverð er sjálft mun vegaz ef er horskr er hefir.

Skírnir reið í jötunheima til Gymis garða. Þar vóru hundar ólmir ok bundnir fyr skíðgarðs hliði, þess er um sal Gerðar var. Hann reið þar er hirðir sat á haugi ok kvaddi hann:

Skírnir kvað: Kostir ru betri heldr en klökkva hveim er fúss er fara, einu dægri mér var aldr um skapaðr ok allt líf um lagið.

Hvað er það álfa ása sona víssa vana? Hví þú einn um komt eikinn fúr yfir ór salkynni sjá?

Skírnir kvað: Emkat ek álfa ása sona víssa vana; þó ek einn um komk eikinn fúr yfir yður salkynni sjá.

Löng er nótt, langar ru tvær, hvé um þreyjak þrjár? Oft mér mánaðr minni þótti en sjá hálf hýnótt.

Frequency index

Alphabetical index