af

af - adverb preposition

Lexicon poeticum entry

Lexicon poeticum entry

← Freyr, sonr Njarðar, hafði setzk í Hliðskjálf ok sá um heima alla. Hann sá í jötunheima ok sá þar mey fagra þá er hon gekk frá skála föður síns til skemmu. Þar af fekk hann hugsóttir miklar. Skírnir hét skósveinn Freys. Njörðr bað hann kveðja Frey máls. Þá mælti Skaði: ✎

← Freyr kvað: Í Gymis görðum ek sá ganga mér tíða mey; armar lýstu en af þaðan allt loft ok lögr. ✎

← Ambátt kvað: Maðr er hér úti, stiginn af mars baki, jó lætr til jarðar taka. ✎

← Skírnir kvað: Baug ek þér þá gef þann er brenndr var með ungum Óðins syni; átta eru jafnhöfgir er af drjúpa ina níundu hverja nótt. ✎

← Skírnir kvað: Sér þú þenna mæki, mær, mjóvan, málfán, er ek hefi í hendi hér? Höfuð höggva ek mun þér hálsi af nema þú mér sætt segir. ✎

← Æðri drykkju fá þú aldregi, mær, af þínum munum, mær, að mínum munum; þurs ríst ek þér ok þrjá stafi, ergi ok æði ok óþola; svá ek það af ríst, sem ek það á reist, ef gjöraz þarfar þess. ✎

← Þá reið Skírnir heim. Freyr stóð úti ok kvaddi hann ok spurði tíðinda: Seg þú mér það, Skírnir, áðr þú verpir söðli af mar ok þú stígir feti framarr hvað þú árnaðir í jötunheima þíns eða míns munar. ✎

Frequency index

Alphabetical index